Τα παρακολουθούμε ενώ παίρνουν το πρώτο τους μπανάκι και οι σκηνές είναι παραπάνω από συγκλονιστικές. Με τα μάτια κλειστά και τα χεράκια να απλώνονται για να αγγίξουν το διπλανό κορμάκι που επί εννέα μήνες ήταν η μοναδική συντροφιά μέσα στο σκοτεινό περιβάλλον της μήτρας. Κινήσεις ανεπαίσθητες, αυθόρμητες, μοναδικές!
Τα μωρά είναι εξάλλου γνωστό ότι διατηρούν για αρκετούς μήνες μια ισχυρή ανάμνηση της παραμονής τους στην κοιλιά της μητέρας, γι΄αυτό και κρατούν την ανάσα τους και κολυμπούν αν βυθιστούν απότομα στο νερό.
Τα δυο χαριτωμένα αδερφάκια αγκαλιάζουν το ένα το άλλο, και αυτό που εύκολα μπορούμε να νιώσουμε εμείς είναι αυτή η προέκταση του ενός στον άλλο. Μακάρι σε όλη τους τη ζωή να διατηρήσουν αυτό το δέσιμο και τη μοναδική ζεστή αγκαλιά.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου
Σημείωση: Μόνο ένα μέλος αυτού του ιστολογίου μπορεί να αναρτήσει σχόλιο.